Það er komin tími til að við vöknum af okkar væra blundi, hristum af okkur letina og stígum út úr þessari sápukúlu sem við, og umhverfið, hafa búið til handa okkur!... Nánar

Erfitt að þurfa að kveðja. Hitti ekki alla sem ég ætlaði mér, einfaldlega vegna þess að litla ljónið réði ferðinni algjörlega og var ekkert alltaf í stuði.
Ferðalagið heim gekk rosa vel og mikill munur að hafa Krissa með. Ferðin til Íslands var nefnilega heldur strembin.  En algjörlega þess virði.

Týndum myndavélinni (shock!!) svo það er komin smá myndapása þar til við höfum keypt nýja. Myndavélin varð eftir á hótelinu en hótelstarfsmennirnir finna hana ekki...

Alís er að kúra með pabba sínum svo ég verð að nota tækifærið og gera eitthvað af viti. Að blogga telst ekki vera eitthvað af viti.  Ég gef mér betri tíma í spjall síðar.

Á morgun á eiginmaðurinn og pabbinn afmæli. Dagurinn verður ekkert svaka rómantískur þar sem hann kemur heim um hádegi til þess að bruna með mér beint að sækja vegabréfið hennar Alísar. Svo verður farið heim og pakkað fyrir næsta dag og hugsað um Alísi og kannski borðað ef hún leyfir. 

Mér finnast afmælisdagar svo skemmtilegir og þess vegna finnst mér hálf leiðinlegt að dagurinn geti ekki snúist bara um hann.

En ég fann þó handa honum gjöf! Það er alveg kapítuli út af fyrir sig því maðurinn á ALLT!! Eða næstum, hann á ekki það sem ég ætla að gefa honum. Allt annað á hann.  Grínlaust.

Stemningin magnast svo fyrir ferðalagið á miðvikudaginn. Ég er oggulítið stressuð yfir því að vera að fara með hálfkvefað barnið í 3 flug sama daginn, finnst það hálf illa gert af mér. En það verður svo æðislegt að koma heim og knúsa famílíuna!!

Jæja, ég held áfram að reyna að pakka. Svo kemur Krissi heim á morgun og pakkar upp á nýtt fyrir mig af því ég kann það ekki

Á hverjum morgni þegar ég vakna og tek mig til kemur að þeim tíma að ég stend fyrir framan spegilin og hugsa: Æ já, mig vantar maskara.
Svo "kreisti" ég út úr þeim gamla eins mikið og ég get.

Síðustu 3 daga hef ég verið stödd í verslanamiðstöð hérna rétt hjá. Og þá hugsa ég:
Vantar mig eitthvað?
Niðurstaðan er alltaf neikvæð.

Í gær var ég meira að segja inní H&M og stóð fyrir framan snyrtidótið og hugsaði:
Vantar mig snyrtidót?
Nei ég á nóg af öllu þessu drasli, nota hvort eð er voða lítið meik og augnskugga og  allt þetta.

Döööö!
Hvernig er þetta hægt?

Það er sko miklu meira lýjandi að eiga mann sem rápar inn og út um hurðina allt árið, stoppar kannski í kvöldmat og stingur svo af aftur.
Svo heyriði það! Ég á lang mest bágt!

Alís þurfti bráðabirgðavegabréf til að fá að koma til Íslands sagði íslenska sendiráðið.  Það var nú lygi, komst ég að í morgun þegar ég hitti Guðrúnu. Guðrún er líka að fara heim með sína litlu, reyndar Manni með henni, og hún þarf ekki bráðabirgðavegabréf.  En hvað um það, ég er búin að leggja á mig að panta draslið og senda öll gögn og stressa mig í marga hringi svo barnið skal fá þetta blessaða vegabréf!

En sendiráðið er í Osló og fólk verður að mæta persónulega til að sækja vegabréfin hjá þeim.  Það er ansi óheppilegt fyrir þá sem búa annars staðar enn í Osló, held það séu meira að segja ansi margir, svo það var gerð undanþága frá reglunni.  Dæmið var sent ræðismanninum í Bergen en við þurfum samt að panta hjá honum tíma og mæta bæði persónulega og skrifa undir til að  fá þetta.

Það er ekki akkúrat hlaupið að því sjáið til, því Krissi erfarin til Spánar og kemur seint á föstudag. Svo fer hann á sunnudag til einhvers skítapleis og kemur á þriðjudag.... Við fljúgum á miðvikudag svo eini glugginn er einhvers staðar fyrir fjögur á þriðjudag.

Og þá er stóra spurningin, hvenær skyldi heimilisfaðirinn stinga nefinu inn á þriðjudag?  Ekki veit ég það, veist þú það?

Við mæðgur ætlum í lítið frí til Íslands í október. Með litlu fríi meina ég oggu ponku lítið frí. Bara 8 dagar.
Lang stærstan part tímans ætlum við að nýta í faðmi fjölskyldu og monta okkur við frænkur og frændur og ömmur og afa og löngu ömmur, yfir því hvað við erum sætar (aðallega Alís samt þar sem ég hef nokkur kíló að standa skilum á ennþá). 

Og ef einhver tími verður aflögu eftir dekurferð Alísar þá skal fólk ekki láta sér bregða að ég kannski slái á þráðin til að monta mig enn meira við alla fabjulus vini mína

Jeminn ég hlakka svo til!

Helga frænka kíkti á okkur í sólarhring síðustu helgi og skildi mikið eftir sig. Konan galdrar dýrindismáltíðir úr engu! Og ég fékk nýjar hugmyndir að mat, alltaf kærkomið.

Svo pantaði Krissi handa mér nýjan gsm síma á netinu og eftir langa bið er hann kominn á pósthúsið.

Alís litla skellti sér svo til hnykkjara í gær og nú kemur í ljós hvort það hafi hjálpað mallakútnum hennar eitthvað. Ég vona það svo innilega! Einhverjar breytingar hefur þessi tími haft í för með sér því pæjan er búin að sofa í vöggunni sinni í heila klukkustund í dag!  Sjáum svo hvort þessi kærkomna breyting er komin til að vera.

En nú er hún vöknuð svo ég þarf að fara að vinna

Jæja þá eru mamma og Daníel farin til Osló að kíkja á Jórunni og Sunnu fyrir heimferð.  Helga frænka læddist líka í höfuðborg Noregs í dag og ætlar að kíkja á okkur á morgun.

Það var alveg ólýsanlegt að hafa mömmu hérna. Ekki bara jókst öryggið mitt með hvort ég væri sæmileg mamma um 70%, heldur gekk hún líka um eins og stormsveipur hérna á heimilinu. Þegar hún var ekki að knúsa ömmustelpuna sína var hún að taka til, hjálpa mér að skipuleggja íbúðina betur, eða uppá fjöllum með Láka.  Mér skilst hún sé að spá í að ættleiða hann.  Allt varð bara svo hrikalega mikið auðveldara á að fá "reynda mömmu" inná heimilið.  Samspil okkar Alísar varð enn betra og það var svo gott að geta rætt og spekúlerað um hvað angraði lukkutröllið mitt hverju sinni. Þó hún sé ekki erfið og aldrei sé neitt alvarlegt að, þá er svo mikið betra þegar maður fær smá "input" frá sér reyndara fólki.  Þá dúkka oftar en ekki upp hugmyndir sem maður hafði ekki spáð í fyrr.

Daníel fór nú líka fyrir mig með hundinn út og eldaði ofan í okkur dýrindis eggjaköku á la Daníel.  Uppskriftin fæst ekki þar sem hann fer bara eftir "the gut feeling!".  Æ hann var bara ofboðslega duglegur að hjálpa til við allt sem hann var beðin um, ekki kannski alltaf skælbrosandi yfir því, en ekki oft fúll heldur hihi.

Svo nú sit ég í skínandi hreinni og vel skipulagðri íbúð og sakna bara fjölskyldunnar alveg hræðilega.  Stóri gallinn við að búa í öðru landi enn fjölskyldan, er að þegar maður hittir þau þá þarf maður alltaf á endanum að kveðja. 

Jæja, held ég endi þetta væl bara.  Knús og kossar í allar áttir frá mér.

Já ég er búin að vera mamma í mánuð.
Mikið hefur gengið á þennan mánuð, of mikið til að blogga um.
Alís hefur verið yndisleg eins og engill og líka erfið.  Hún stækkar og blómstrar og Láka er farið að finnast hún partur af heimilinu. Pabbinn kemur og fer eins og vinnan krefur.

Amman og móðurbróðirinn eru að koma í heimsókn á morgun og ég veit ekki hvor er hysterískari yfir heimsókninni.  Amman sefur ekki og mamman telur niður í mínútum.  Það er einhvern vegin eins og mamman búist við að öll vandamál og allar spurningar og allur efi hverfi eins og dögg fyrir sólu þegar amman kemur... Kannski eru það full miklar væntingar til einnar ömmu, en hjálpina hef ég allavega tryggða.

Þar sem ég nældi mér í hita og vesen um það leyti sem pabbinn fór að heiman þá var stórabróður komið fyrir í pössun fram að komu skyldmennana. Það létti á mér heilan helling þar sem það er mun auðveldara að hugsa bara um mig og Alísi.  Dagsplanið hjá Alísi og Láka er nefnilega ekki enn orðið samkeyrt og því fer oft allt í keng þegar kemur að því að Láki þarf eitthvað en Alís langar ekki að fara að gera það akkurat þar og þá. 

Jæja, stefnir allavega í mánaðarblogg hihihi. Sjáum hvort ég stend við það.
Knús og kossar frá okkur öllum.